Reizen door de Balkan – Deel 1

Na een ietwat chaotische landing door een plotseling opkomende regenbui, stappen we uit het vliegtuig in het zonnige Belgrado. Onze host staat al op ons te wachten. Nu kan het avontuur echt beginnen. Twee weken de (Westelijke) Balkan verkennen. Ik was al redelijk bekend met het gebied, maar deze vakantie heeft mij nog zoveel meer laten zien. Naast de geweldig mooie natuur en het lekkere en goedkope eten heb ik ook de geschiedenis en de bevolking leren kennen.

Vanuit Nikola Tesla airport naar Belgrado zelf komen leek een makkelijke opgave. We werden immers met auto opgehaald. Maar halverwege de tocht werd het zonnetje ingeruild voor een ongelofelijke hoosbui. In Nederland hebben we vaak regen, maar zoiets als dit had ik nog nooit gezien. Is dit hoe een moesson in Azië eruit ziet? Auto’s konden slechts met een slakkengangetje over de snelweg rijden en zelfs daar waagden velen zich niet aan. De vluchtstrook werd steeds voller van alle auto’s die het verstandiger vonden even te pauzeren. ‘This never happens, we normally have great weather in the summer’, zegt Ivana. ‘Well, maybe we took some bad weather from the Netherlands with us’, grapten wij.

Gelukkig was het noodweer van korte duur en al snel konden we uitpuffen in onze kamer. Tenminste, dat dachten we. Want natuurlijk krijgen we eerst een traditioneel welkomstdrankje: rakija. Dat is me wat zeg, zo op de lege maag. Omdat Ivana, onze host, jarenlang radio items over cultuur heeft gemaakt, weet zij de beste restaurants van de stad te vi

IMG_2696
ćevapčići

nden. Eén daarvan zit vlakbij het appartement en we krijgen een portie ćevapčići voorgeschoteld. Aan het einde van de reis weet ik nog steeds nietwaar het gerecht nu vandaan komt. Doordat een groot deel van de Balkan landen lange tijd verenigd waren in dan wel het Ottomaanse Rijk of Joegoslavië en af en toe gedomineerd werden door Oostenrijk-Hongarije of de Sovjet-Unie, is er soms onduidelijkheid over de oorsprong van een bepaalde traditie, een gerecht of het land van herkomst van bepaalde personen. Zo claimt iedereen burek als originele lekkernij en lijkt Nikola Tesla in veel landen een nationale held.

Belgrado staat bekend om haar uitbundige nachtleven. Hoewel Gerben en ik niet echt party people zijn, leek het ons toch een goed idee kansen te pakken en naar de opening een ‘floating bar’ te gaan. Natuurlijk was dit weer geregeld door onze hosts en voor we het wisten stonden we binnen. ‘The floor is all yours’. Ok, en nu? Drinken bestellen dan maar. Helaas waren we vergeten te pinnen van tevoren, dus het enige wat we ons nog konden veroorloven was een shotje tequila en een biertje. Het is me al vaker opgevallen dat in het oosten van ons continent de dames ervan houden zich enorm op te dossen. Ook hier, vrijwel alle meisjes staan op extreem hoge hakken, hebben korte rokjes aan en creëren diepe decolletés. En de mannen? Die komen gewoon in hun dagelijkse kloffie aangeschoffeld. Hoe het kan en waarom de vrouwen hiermee akkoord gaan weet ik niet, maar het bied wel inspiratie.

IMG_2739
Monument voor overleden journalisten van het tv-station

De volgende dag was de fiets ons vervoersmiddel om de stad te verkennen. Belgrado heeft niet veel typische sights, maar naar mijn mening is het vooral de sfeer die de stad aantrekkelijk maakt. Daarnaast heb ik een persoonlijke interesse in de recente geschiedenis van de Balkan en Belgrado heeft een aantal littekens die hieraan herinneren. Zo kwamen wij de stad binnen via een van de hoofdwegen waaraan enkele gebouwen staan die nog compleet in puin liggen. Bombardementen van de NAVO uit 1999 zijn hier de oorzaak van. President Milošević was het er namelijk niet mee eens dat Kosovo onafhankelijk wilde zijn, waarop de wereldmachten ingrepen. Niet alleen overheidsgebouwen waren de pineut, ook een tv-station werd verwoest. Dit is vooral omstreden omdat tijdens dat bombardement veel jonge journalisten aanwezig waren en de lokale bevolking beweert dat deze mensen in de val waren gelokt. Wij vonden het erg vreemd dat deze gebouwen nog afgebroken of herbouwd waren. De reden hiervoor blijft onduidelijk. ‘Some want to build a hotel here, but some are against it because of the architecture of the buildings’, aldus Ivana. Waarschijnlijk heeft het te maken met inefficiëntie van de politiek.

Gebouwen die gebombardeerd zijn door de NAVO in 1999.
Gebouwen die gebombardeerd zijn door de NAVO in 1999.

Daarnaast kreeg ik ook het idee dat de bevolking deze ruïnes ook wel ziet als een herinnering. ‘You know, we all got punished for what one man did’, zeggen onze hosts en ik merk dat ze hier nog steeds met wrevel over praten. Dit mag niet zomaar vergeten worden. Wat er in 1999 gebeurd is, is deels bepalend voor hoe het land zich verder ontwikkeld en hoe het internationaal gezien wordt. Servië stond (of misschien staat het nog steeds) bekend als het uitschot van Europa, de bad guys. Terwijl de bevolking vrijwel niets te maken had met de beslissingen van Milošević.

Terug naar de mooie dingen van Belgrado, zoals Ada Ciganlija. In Belgrado kruisen de Sava en de Donau elkaar en vlak voor die kruising is in de Sava een eiland gecreëerd waardoor er een heuse badplaats is ontstaan. Een rondje op dit eiland en het voelt alsof je in een vakantieoord van de jaren 70 bent beland. Ijskraampjes met de verkleurde reclameposters, muziek die door de speakers knalt, plaatselijke bevolking die probeert de toeristen te verleiden tot het kopen van prullaria en bovendien een strandwacht die bij het minste of geringste je terugfluit uit het water. Daarnaast zijn het Kalemegdan Fort, de Cathedral of Saint Sava en het Bohemian Quarter een bezoekje waard. We hadden ook nog eens de mazzel dat onze hosts in de media werkten, waardoor we een rondleiding kregen in de studio’s van B-92. Daar was weinig activiteit, het was immers weekend. En in het weekend is live nieuws overbodig, tenzij er iets belangrijks gebeurd. Een manier van bezuinigen die in Nederland niet snel plaats zal vinden.

IMG_2772
Bohemian Quarter
IMG_2853
Ada Ciganlija
IMG_2724
Cathedral of Saint Sava

Onze laatste avond besloten we rustig te houden, de volgende dag stond immers de busreis naar Sarajevo op de planning. Daarover meer in mijn volgende blog.

Geef een reactie