Reizen door de Balkan – Deel 3

Copacabana beach
Copacabana beach

Na het politiek ingewikkelde Bosnië werd het tijd voor ontspanning in Kroatië. Aan de grens wapperen de vlaggen van de Europese Unie prominent en helaas krijgen wij geen stempel in ons paspoort. De bestemming is Dubrovnik, een kustplaats die vooral bekend is vanwege het oude centrum (stari grad) wat op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat.

Ondanks dat ik toch echt via de app van hostelworld een tweepersoonskamer geboekt had, belandden we alsnog bij iemand in huis. Alhoewel, ze was nog even ‘at the beach’, dus er stond ons niets anders te doen dan bij de voordeur op haar te wachten. Ook hier gaat de communicatie wat moeizaam, maar de Google translate app op de iPad van mevrouw helpt ons het hoognodige te bespreken. Kroaten maken duidelijk meer gebruik van moderne technieken uit het Westen. Ook prijzen in restaurants en van de bustickets laten zien dat dit land zich flink aan het ontwikkelen is.

De oude binnenstad van Dubrovnik
De oude binnenstad van Dubrovnik

Dubrovnik is niet ongeschonden uit de oorlog gekomen, maar er is veel aan gedaan om dit voor toeristen te verbergen. Met succes. De gates in de metersdikke stadsmuren geven toegang tot de oude stad. Het voelt alsof ik een of ander themapark inloop. Eenmaal binnen wordt dit gevoel alleen nog maar sterker. Straatnaambordjes zijn in de vorm van perkamentrollen en af en toe loopt er een groep jonkheren in kostuum langs. De smalle steegjes herinneren me aan Venetië en ook de horde toeristen passen goed in dat beeld. Het is werkelijk prachtig, overweldigend misschien zelfs. Het laagseizoen is waarschijnlijk geschikter voor een bezoek aan deze stad.

Turkse koffie
Turkse koffie

We reizen door naar Montenegro. Crna Gora, Black Mountain. Het land waar ik zo ontzettend graag de bergen in wilde. Het land blijkt zeer beperkte busverbindingen te hebben. Een reis die met de auto slechts drie uur in beslag zou nemen, duurt met de bus twee of drie dagen. Daarom besluiten we naar Kotor te gaan. Genietend van een Turkse koffie kijken we vanaf onze veranda uit op de baai, die omringd is door bergen. Krijg ik toch nog het uitzicht waar ik naar verlangde en het vakantiegevoel kruipt langzaam omhoog. Hier worden ook de bergschoenen voor het eerste aangetrokken voor een klim op de oude stadsmuren. Mijn conditie in combinatie met de hitte zorgt voor wat vertraging, maar we halen het. Mijn tweede bergbeklimming is een feit!

Behalve het feit dat alle busconnecties via Podgorica gaan, heeft het verder niets wat je van een hoofdstad zou verwachten. Toch zijn we er beland. Er is niet veel te beleven, slechts twee broodjes van de uitgebreide menukaart zijn verkrijgbaar. Een dronken man, die regelmatig een nieuwe borrel krijgt van het personeel, zorgt voor wat rumoer. De ober is maar een sullig type, die elke drie minuten de tussenstand van het voetbal bekijkt op teletekst. Het was ons al verteld, Montenegrijnen zijn niet het allerhartelijkste volk. Helaas wordt het tegendeel niet bewezen  tijdens onze twee dagen in dit land.

Het land is nog maar sinds 2006 onafhankelijk, misschien verklaart dat deels de passieve houding van veel inwoners. In de kuststreek is al ontdekt hoe je geld kan verdienen door middel van toerisme, nu de prachtige berggebieden nog. Ik wil graag een keer terug om een echte berg te beklimmen.

De dronkaard heeft zijn limiet bereikt, maar is te lam om iets tegen het personeel te beginnen. Dan wordt het donker en stappen wij op de bus richting Kosovo.

Kotor
Kotor
IMG_3259
Kotor

Geef een reactie