In de internationale stiltecoupé

Net nadat ik de smakkende Chinezen ben ontvlucht door het andere uiterste van de stiltecoupé op te zoeken, gebeurt datgene waar ik altijd al op hoopte: ruzie. “Ja kom hier dan. Ik mag toch gewoon even bellen als ik dat wil. Kom dan, durf je niet hè?”

Al jaren reis ik met deze internationale trein. Allereerst om de weekenden bij mijn ouders in Zeeland door te brengen, daarna om ‘over en weer’ te reizen  voor mijn colleges in Antwerpen. Langzamerhand raakte in gewend aan het vriendelijke deuntje wat een omroepbericht aankondigt. Dat deuntje wat alleen speciaal voor de internationale trein bedoelt is en waarbij de boodschap in drie, en soms zelfs vier talen vertelt wordt aan de reiziger. Leuk vond ik vooral dat ik inmiddels zelfs de Franse versie kon opdreunen: “Bonjour madame et monsieur, le train international à destination d’Anvers et Bruxelles partira de la voie trois b.”

Maar nu is alles anders. Ineens is het niet meer ‘le train international’, nee het is nu ‘l’intercity’ geworden. Ook het Frans van het treinpersoneel is vaak onder de maat. Zo nu en dan wil het gebeuren dat we station Roosendaal naderen – nog altijd dat magische gevoel als je de grens over gaat – en de conducteur al hakkelend en giecheld met moeite de reiziger voorziet van de juiste informatie. Zelfs ik kan het beter. Gewoon even oefenen.

Reizen met deze trein is net iets specialer dan het reizen op een regulier traject. Al meerdere keren heb ik meegemaakt dat de marechaussee illegalen oppikt, tasjesdieven zorgen ervoor dat toeristen een alles behalve vriendelijk welkom krijgen en drugshonden snuffelen je van boven tot onder af. Of wat te denken van de reiziger die op weg naar Brussel airport zich vlak voor Antwerpen bedenkt dat zijn paspoort nog in Amsterdam ligt. Ook vermakelijk: de tientallen klik-geluiden van camera’s wanneer de trein over de Moerdijkbrug rijdt.

Sinds ik deze trein gebruik voor studiedoeleinden, maak ik ook graag gebruik van de stiltecoupé. Menigmaal heb ik discussies met eenieder die het maar niet kan begrijpen dat het in deze coupé gewoon stil moet zijn. Wanneer je met een vrienden een potje yahtzee wilt spelen ga je maar gewoon ergens anders zitten. Helaas zijn deze druktemakers vaak buitenlanders – ik neem aan toeristen – en ik wil het beeld van vriendelijke Nederlanders niet verstoren.

Andere mensen hebben daar blijkbaar geen moeite mee. Die zeggen gewoon waar het op staat: “Nee, ook bellen is hier niet toegestaan. Als je wilt bellen ga je maar gewoon weg. Een beetje rekening houden met je medemens is wel zo fatsoenlijk.” Bedankt. Nu is mijn rust nog verder te zoeken dan eerst. Misschien moet ik de volgende keer toch oordopjes meenemen? Stiltecoupé of niet, stil is het haast nooit in deze internationale trein.

 

Geef een reactie